Mama

Een verjaardag hoor je te vieren…

Lang zal ze leven, lang zal ze leven. Lang zal ze leven, in de gloria. Elk jaar komt er weer een dag waarop je viert dat je geboren bent, dat je leeft en dat je nog lang door zult leven. Vandaag, 22 oktober, is het de verjaardag van mijn moeder. De dag dat ze slechts 55 zou zijn geworden. Een leeftijd die het verdient om nog twintig jaar verder te leven, een leeftijd waarop je rustig kan gaan denken aan je pensioen, aan de rest van je leven. Maar niet voor haar, zij heeft niet erg lang en gelukkig kunnen leven en dat werpt een donkere schaduw over deze feestdag.

Het is de eerste keer na haar overlijden dat er iets van haar gevierd kan worden en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Is het stom om je kut te voelen? Moet je met de hele familie samen zijn? Of is het raar dat ik eigenlijk gewoon alleen wil zijn, zonder dat iemand mij stoort in mijn bui?

Ik loop al enkele dagen rond met een vreemd gevoel. Op de verjaardagskalender staat Carla geschreven en elke keer als ik langs loop, kijk ik erop. Carla, een woord van slechts  vijf letters, maar toch betekent het veel meer. Ja, dat is natuurlijk logisch, maar wat betekent dat dan vandaag voor me? Het is niet zo dat ik steeds verdrietig word als ik het zie, dat ik meteen weer verval in de gewoon geworden treurnis. Het gevoel wat je dan hebt is eigenlijk niet te omschrijven, het is meer dan één emotie of gevoel. Het is een constante strijd tussen positieve en negatieve gedachtes en ik weet niet wie er moet winnen.

Met dit gevoel heb ik de afgelopen paar dagen rondgelopen. De verjaardag kwam elke dag dichterbij en het werd steeds moeilijker om een duidelijk gevoel te krijgen.  Ik kreeg de uitnodiging van mijn zusje om daar te komen eten, een familieaangelegenheid. Gezellig samen zijn, denkende aan vroegere tijden. Mijn vader zou er ook zijn, inclusief zijn vriendin. Ja, wat moet je daar dan mee?

Ik wil eigenlijk geen heisa maken van deze dag, er geen extra druk op leggen. Maar als je dan samen gaat eten, dan krijg je toch wat van een extra druk. Wilde ik het dan niet omdat er iemand nieuws bij zou zijn? Aan de ene kant heb ik inderdaad het gevoel dat dit veel te snel is, het is slechts een paar maanden na dato. Maar van de andere kant heeft ons mam dit altijd gewild toen ze zei dat we door moesten met leven. En dan is zo’n etentje natuurlijk volledig naar haar wens. Het gevoel is zo tegenstrijdig, paradoxaal, dat ik er zelf niet helemaal goed uit ben gekomen.

Ik wil deze dag niet te zwaar maken, niet nog meer drama dan die van de laatste maanden. Maar een beetje extra aandacht vind ik dan ook wel weer fijn. Ik zou het heerlijk vinden als ze er nog zou zijn, dat we samen taart konden eten en dat je iets voor haar kon kopen zodat ze weet dat ze speciaal is. Dat ze toch weer brieven kreeg van vroegere vrienden of kennissen die haar feliciteerden met haar verjaardag. Dat je toch nog bezoek krijgt en dat iedereen viert dat er weer een jaartje is bijgekomen. Hoe zwaar elk levensjaar ook was, toch waren we steeds weer blij dat er weer wat te vieren was.

En met alles wat ik hier nu typ, daar druipt het verlangen van af om het weer net zo als vroeger te laten zijn. Aan de tijd dat je onbekommerd elke verjaardag vierde, onbewust van het feit dat elk voltooid levensjaar je steeds verder naar je einde brengt. Dat het een dag van vreugde is en niet van verdriet. En zo hoort het eigenlijk gewoon te zijn. Een verjaardag hoor je te vieren, niet te herdenken. Eigenlijk.

Maar deze gevoelens heb ik niet alleen nu, bij haar verjaardag. Afgelopen maand was ik zelf ook jarig. Ik werd zowaar al zesentwintig jaar en dat moest natuurlijk worden gevierd met een feestje.  Het was de eerste echte feestdag zonder haar en het werd me toen al meteen glashelder wat ik moest missen. Feestdagen zijn familiedagen, daar groei je mee op. Elke feestdag is een gezellige dag samen, waarop je samen wat te vieren hebt. Je raakt daar zo aan gewend dat je het normaal vindt dat iedereen er is, het valt daarom ook extra op als er iemand niet is. Je groeit op met het idee dat je ouders er gewoon altijd zijn, wat je ook doet. Dat je altijd te maken hebt met deze kracht, alleen hoef je daar niet bang voor te zijn. Het is een gevoel van constante geborgenheid. Ze zijn er altijd en je kunt je veilig voelen, het is een gevoel waar je zeker aan went. Totdat er dus iets gebeurt waardoor je die aanwezigheid mist, dan pas besef je dat het een groot zwart gat achterlaat. Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Zij die het zeggen, kunnen hier wel eens gelijk in hebben.

Het was mijn eerste verjaardag zonder haar en ik heb me er best goed doorheen weten te slaan. Achteraf gezien is het eigenlijk allemaal best goed gelukt en daar mag ik wel wat trots op zijn. Voor het eerst in zesentwintig jaar is het niet je moeder die je als eerste feliciteert, die niet voor de boodschappen zorgt en er is niemand die ervoor heeft gezorgd dat iedereen is uitgenodigd. Jarenlang is het zo gegaan en nu moest ik het opeens allemaal zelf doen.

Nu de bladeren van de bomen vallen en het echt winter lijkt te gaan worden, is het ook weer tijd voor de andere feestdagen. Sinterklaas, Kerst en de jaarwisseling, binnen een maand zijn dat al dagen waarop je iemand heel erg kan missen. Dan komt er ook nog eens de sterfdag op 23 december bij en ik denk dat deze maand redelijk roerig zal zijn. De verjaardagen waren slechts een voorproefje van het grotere werk, hoe moet ik daarmee omgaan dan?

Ik heb er geen antwoord op, ik weet het gewoon niet. Vandaag heb ik gewoon op me af laten komen en heb ik niets speciaals gedaan. Ik voel me op zich redelijk goed, het voelt vreemd en een beetje verdrietig maakt het me wel. Hoe zijn straks die andere dagen? Er zijn maar weinig mensen die weten dat vandaag de verjaardag van mijn moeder is, maar straks in december is iedereen gezellig samen. Dan staan de dagen bol van familiegezelligheid, kan ik het dan weer zoals nu doen? Moet ik alles over me heen laten komen en wel zien waar het schip zal stranden? Of moet ik er juist iets mee doen, zodat ik toch nog wat kan genieten van deze feestdagen?

Gelukkig zit de maand november er nog tussen en heb ik nog tijd genoeg om erover na te denken. Maar dat neemt niet weg dat ik er nu al mee bezig ben. Moet ik wel of niet gaan werken in de kroeg? Moet ik wel of niet bij iemand gaan eten? Is het gepast om toch een feestje te houden? Ik wil er geen drama van maken, er niet te lang bij stilstaan, verder gaan met mijn leven, toch de gezellige dingen ondernemen,  dat het nooit wordt vergeten, dat deze dagen speciaal blijven, dat ik haar altijd in mijn gedachten wil houden, dat de feestdagen iets blijven wat me doet denken aan onze familie. Ik wil zo ontzettend veel en daarmee maak ik het voor mezelf een stuk moeilijker. Hoe moet ik ermee omgaan? Ik heb geen idee, laten we eerst vandaag maar eens door zien te komen.

Letters. Woorden. Zinnen. Alinea's. Verhalen. Schrijven is echt mijn ding. Ik vertel in mijn verhalen wat ik dagelijks meemaak of wat er in mijn hoofd speelt. Soms leuk, soms ontroerend, altijd persoonlijk. Ik neem je graag mee in mijn leven...

4 reacties

  • Michiel

    Hoi Mary

    Dank je wel voor je reactie. Fijn om te horen dat mijn verhaal goed over is gekomen. Sterkte met alle moeilijke dagen die nog komen.

  • Mary

    Dit is van heel lang geleden, maar vandaag heb ik daar een enorme boodschap aan. Bedankt om dit neer te schrijven. Zo herkenbaar ! Voor mij gaat het dan niet om mijn moeder maar om de verjaardag van mijn vader die een maand geleden in een vingerknip stierf. We zijn vandaag niet samen gekomen als familie en dat is wennen, maar het ergste is niet kunnen bellen en vragen hoe gaat het, proficiat met je verjaardag papa. Het is een dag die je letterlijk leeghaalt, omdat de verjaardag van je ouders veruit de enige dag in het jaar is dat jij hen echt in de belangstelling kan zetten, eens iets terug doen voor al die momenten dat zij klaar stonden voor je, voor hem te kunnen zorgen mis ik enorm ! Bedankt Michiel voor je bericht. Mary.

  • simone

    ‘Een verjaardag hoor je te vieren’ dat klopt, wat moet je dan?
    Het is toch heel normaal om je geboortedag te vieren?
    Maar het vieren van je verjaardag zonder je moeder?? Hoe ga je
    dat ooit doen? Je moet zelf boodschappen gaan doen, je bent de hele
    dag op en neer aan het lopen voor drinken in te schenken, je hebt
    niet eens tijd om met je vrienden en famillie te praten. Dan maar liever
    klein gewoon met de mensen die het dichtste bij je staan. Waarom vage
    kennisen uitnodigen voor een groot feest waar iedereen het nog dagen over heeft hoe gezellig het was en hoe druk het was? Ik voel me daar niet beter door, uiteindelijk ga je het liefst buiten huis iets vieren. Dan zit je de volgende dag ook niet met de troep. Voorgaande jaren heb ik ook geen zorgen daar over gehad, dat kwam wel goed. Ik ging samen met mijn moeder boodschappen doen, ze maakte hapjes en hielp mee drinken in schenken. Afgelopen jaar niet meer, en het zal ook nooit meer gebeuren…
    Waarom en hoe kan dat? Je hoort het vaker om je heen maar bij jezelf?
    Nee..
    13 November 2007 vond ik mijn moeder in de gang beneden. Ik hoorde haar thuis komen, en dacht gezellig een kopje thee drinken. Maar zo ging het niet… toen ik de trap af lig zag ik haar liggen, ze ademde wel en sloeg haar een paar x in haar gezicht. Geen reactie. Ik rende naar de telefoon en belde 112. Ik heb mijn vader gebeld dat hij naar huis moest komen, hij zei: hoezo ze ging naar huis om eten te koken en stond hier net nog bij me? Maar ik begreep er net zo weinig van als hem. Toen de ambulance er was bleek al gauw dat het ernstig was en ze moest meteen mee naar het ziekenhuis. Ze zeiden misschien een hersenbloeding, en het idee van mijn moeder in rolstoel ging door mijn hoofd en huilde.
    Later in het ziekenhuis bleek het een hersenbloeding te zijn en kregen we meteen te horen dat de kans op overlijden groot zou zijn. Toen ben ik alles een beetje kwijt geraakt, ik heb alleen maar gehuild en wilde niet praten, ik wist niet wat ik moest denken en kon het niet begrijpen.
    Hoe kan iemands leven voorbij zijn door maar in je vingers te knippen?
    Ze is op 14 november 2007 overleden, voor mij 2 dagen geleden een jaar geleden. Ik sprak Denise jouw vriendin vanmiddag, en zo ben ik op je stie gekomen. Ik zit zelf in een periode dat ik in de war ben, sluit me af het nergens zin in en weet niet wat ik moet denken. Maar ik weet wel dat er mensen zijn die mijn kunnen begrijpen. Ik heb een paar verhalen van je gelezen wil nog meer lezen en snap dat je wil delen hoe je je voelt.
    Ik kan het niet uitleggen aan de meeste mensen die ik ken. (maar goed ook) Mijn moeder is wel op een andere manier overleden, maar het missen is een gevoel dat 24 uur per dag door je hoofd rondspookt en je word en 24 per dag mee geconfronteerd. Ik ben boos en waarom en op wie? weet ik niet, maar ik reageer het af op de verkeerde mensen. Ik sla dicht op de raarste momenten en heb mezelf vaak niet onder controle.
    Ik voel me alleen ookal ben ik dat niet, toch voelt het zo.
    Ik ga meer van je lezen en ik hoop dat ik daardoor misschien niet denk dat ik raar ben ofzo omdat er overeenkomsten zijn.
    Nu heb ik een hele lange reactie, ik hoop niet dat dat erg is maar het doet me goed mijn verhaal te vertellen. Nu weet ik dat iemand het leest, en dat ik echt kan zeggen wat ik wil zeggen door het op te schrijven.

    Groetjes Simone

  • gonnie

    Herinneringen blijven, dat geven deze speciale dagen, probeer ze als mooie en waardevolle dagen te zien, die we nooit zullen vergeten.

    Kusjes Gonnie

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_bye.gif  https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_good.gif  https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_negative.gif  https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_scratch.gif  https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wacko.gif  https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yahoo.gif  https://www.michielderuijter.com/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cool.gif 
more...
 
%d bloggers liken dit: